Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF) Yılın Fotoğrafı ödülünü, ailesi tarafından dışlanan engelli bir çocuğun fotoğrafını çeken Antonio Aragon Renuncio kazandı.
Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF) Yılın Fotoğrafı ödülünü, İspanyol fotoğrafçı Antonio Aragon Renuncio kazandı. Bu yılki ödüllerin odaklandığı tema, ailesinden kötü muamele gören ya da unutulan çocuklardı.
Birincilik ödülünü alan Renuncio, Togolu bir çocuğun fotoğrafını çekmişti. Fotoğraf, Togo’nun Bombouaka kentindeki bir sığınma evinde çekildi.
Engelli olduğu için ailesi tarafından dışlandığı için bu merkeze sığınan Togolu çocuk, fotoğrafta protez bacaklarıyla otururken görülüyor.
O, sığınma evinde kalan yaklaşık 70 çocuktan biri.
Renuncio, çocuğun fotoğrafını, sığınma evine düzenli olarak yaptığı ziyaretlerden birinde çekmiş. Fotoğraf, çocuğun, yaşadığı tüm zorluklara rağmen hayata dair umudunu hâlâ sürdürdüğü izlenimini de veriyor.
UNICEF Almanya’nın başkanı Elke Büdenbender, “Çocuklar genellikle, en zor durumda olsalar bile geleceğe bakma ve hayata güvenmeye devam etme konusunda güçlü kalabiliyorlar” diyor.
Sığınmacı kampındaki 18 günlük bebeğin fotoğrafı ikincilik ödülünü aldı
UNICEF, ikincilik ödülünü Bangladeşli fotoğrafçı Turjoy Chowdhury’ye verdi.
Chowdhury, sığınmacı kampındaki 18 günlük bir bebeğin fotoğrafını çekmişti.
Bebek, annesine verilen renkli şallara sarılıydı. Fotoğraf çekildiğinde henüz bir ismi bile yoktu.
Bebeğin annesi, hamileyken, Myanmar’daki Rohingya Müslümanlarına yönelik şiddetten kaçarak Bangladeş’teki kampa sığınmıştı.
Üçüncülük ödülü ise İsrailli fotoğrafçı Rina Castelnuovo’nun oldu.
Castelnuovo, kısaca “Muhi” diye çağrılan Filistinli Muhammed’in fotoğrafını çekmişti.
Filistinli Muhammed’in fotoğrafı üçüncülük ödülünü kazandırdı
Bir Hamas aktivistinin oğlu olarak dünyaya gelen Muhammed, nadir görülen bir bağışıklık sistemi hastalığı nedeniyle tedavi için İsrail’e götürülmüştü. İsrail’de kol ve bacaklarının bir bölümü kesilmek zorunda kaldı.
Dokuz yaşındaki Muhammed, dedesiyle birlikte yaşıyor. Annesi birkaç yılda bir ziyaretine gelebiliyor. Babası ise “düşman topraklarından” dönmesini istiyor.
